خواننده ی مورد علاقه ی من

       ...و سلام...و سکوت خنديد به گريه باران...که چرا می گريی... که چرا اينگونه

  سخت می گريی... و باران گفت ... و چه ذلال گفت...که من می خندم اين را غم نبين...

   من آوای تمام هستيم...من بارانم...همان که بر تو فرود آيد و هرچه تو آلوده ای او می

  شويد...او بر تن تو می گريد... تا شايد رحمتی آيد و يا مغفرتی...از روی اعتماد يا شايد

    هم ترحم... تا زيبا شوی چون گذشته ات... تا بدانی کيستی...همچون گذشتگانت...

   آری من بارانم...و تو سکوت تنها برای اينها...درد آورده ای پس ببند کوله خاليت را که

             وقت آن شده که باران شوی...رعد بزن...آزرخشی از جنس بلور...

           و غرشی همچون دلیران آسمان...تا بدانند آنها که نمی دانند...آری

                                         من بــــــــــــــارانم......

برای آخرین بار ،

 ستاره ! دست نگهدار!

وقتی غصه من و تو ، این شبای بی کسی نیست

حتی وقت گریه هامون ، دیگه شونه ی کسی نیست

یعنی انتهای راهیم ! یعنی گریه ، بی علاجه !

یعنی حتی نفسامون ، توی بازار حراجه !

وقتی دستای من وتو ، دوره از نبض ترانه

وقتی جمله ها می میره ، تو سکوتی عاشقانه

یعنی تنهاییم و تنها ! یعنی هیشکی فکر ما نیست!

یعنی درد امشب من ، غم هر شب شما نیست!

از یکی شدن چه دوریم ! لهجه ها خیلی غریبه!

قصه ها خالی خالی ، از تب عطر یه سیبه !

باید از پیله جدا شد ! فصل پروانه رسیده !

اگه دستامو بگیری ، آخر قصه سپیده !

باید از نو ، شعله ور شد ! زد و عاشق سحر شد!

توی بی تابی فانوس ، شعر مهتابی رو بر شد !

من و تو محتاج ماییم ، دستامون محتاج نوره !

نگو سوسوی ستاره ، از شب ترانه ، دوره!